Głowica - podejście pierwsze
Mała przydomowa elektrownia wiatrowa
Więcej chwilowo nie ma... Ale do czasu...
Tak wyglądała stara głowica. Przekrój poprzez głowicę ukazuje sposób osadzenia jej na maszcie. Dwa łożyska umożliwiają obrót głowicy wokół własnej osi. Myślę, iż animacja jest czytelna i nie ma konieczności dokładnego opisywania głowicy, natomiast kilka słów wyjaśnienia należy się odnośnie przewodu, który zwisa swobodnie, biegnąc środkiem wzdłuż masztu. Przewód oczywiście posiada metr zapasu. Szybkozłącze na dole umożliwia odkręcenie przewodu gdyby ten nadto się skręcił. Taką operację przeprowadza się 3-4 razy w roku.
Kodek (QuickTime Alternative) umożliwiający odtworzenie animacji można pobrać stąd: Klik
Kodek (QuickTime Alternative) umożliwiający odtworzenie animacji można pobrać stąd: Klik
Animacja przedstawia zachowanie wiatraka "wyposażonego" w zabezpieczenie przeciwburzowe w czasie nazbyt dużych podmuchów.
Konstrukcyjnie samo zabezpieczenie jest niesamowicie prostym urządzeniem. Element zawiasy przyspawany pod kątem do głowicy tworzy zabezpieczenie przeciwburzowe. Dzięki odchyłce zawiasy od pionu ogon wiatraka ma tendencje do samoistnego powrotu do położenia spoczynkowego (regulowanego za pomocą ogranicznika) - dzięki temu nie trzeba stosować bocznego żagla, sprężyn czy ciężarków na linach. Wiatr burzowy odchyla koło wiatrowe umieszczone mimośrodowo względem osi obrotu głowicy. Ogon, który ustawiony jest zawsze pod wiatr, poprzez ukośną zawiasę i obrót głowicy unosi się pokonując siły grawitacyjne. Prędkość obrotowa spada. Gdy prędkość wiatru maleje ogon, z uwagi na swój ciężar, powraca do punktu spoczynkowego ustawiając koło wiatrowe znowu pod wiatr.
Moment zadziałania zabezpieczenia uzależniony jest od wielu czynników. Generalnie istotne są trzy parametry: przesunięcie poziomej osi obrotu względem pionowej, kąt zawiasy ogona oraz ciężar ogona. Z uwagi na stałe parametry dwóch pierwszych regulacja zabezpieczenia polega na dociążaniu lub odciążaniu ogona. Im ogon cięższy tym zabezpieczenie reaguje przy większym wietrze.
Kodek (QuickTime Alternative) umożliwiający odtworzenie animacji można pobrać stąd: Klik
Konstrukcyjnie samo zabezpieczenie jest niesamowicie prostym urządzeniem. Element zawiasy przyspawany pod kątem do głowicy tworzy zabezpieczenie przeciwburzowe. Dzięki odchyłce zawiasy od pionu ogon wiatraka ma tendencje do samoistnego powrotu do położenia spoczynkowego (regulowanego za pomocą ogranicznika) - dzięki temu nie trzeba stosować bocznego żagla, sprężyn czy ciężarków na linach. Wiatr burzowy odchyla koło wiatrowe umieszczone mimośrodowo względem osi obrotu głowicy. Ogon, który ustawiony jest zawsze pod wiatr, poprzez ukośną zawiasę i obrót głowicy unosi się pokonując siły grawitacyjne. Prędkość obrotowa spada. Gdy prędkość wiatru maleje ogon, z uwagi na swój ciężar, powraca do punktu spoczynkowego ustawiając koło wiatrowe znowu pod wiatr.
Moment zadziałania zabezpieczenia uzależniony jest od wielu czynników. Generalnie istotne są trzy parametry: przesunięcie poziomej osi obrotu względem pionowej, kąt zawiasy ogona oraz ciężar ogona. Z uwagi na stałe parametry dwóch pierwszych regulacja zabezpieczenia polega na dociążaniu lub odciążaniu ogona. Im ogon cięższy tym zabezpieczenie reaguje przy większym wietrze.
Kodek (QuickTime Alternative) umożliwiający odtworzenie animacji można pobrać stąd: Klik